Bimfoodle

Migraine

Migraine is een onbeschrijfelijke pijn.

Ik zou het kunnen proberen te beschrijven… Een ijskoude spies die door mijn rechter wenkbrauw mijn grijze massa in boort. Maar werkelijk, wie weet er nu hoe dat voelt?

Ik kan niet scherp zien als ik migraine heb. Lichtvlekken dansen in mijn ooghoeken. Mijn evenwichtsorgaan lijkt er van overtuigd dat alles eindeloos draait. En als ik dan ga liggen in een donkere kamer, zonder prikkels, dan doet het nog steeds gruwelijk zeer. Migraine doet er uren over om aan te zwellen tot een crescendo waarvan mijn maag zich uitwringt totdat mijn gezicht nat is van de tranen.

Het is gek eigenlijk, dat deze aanval mij nu treft. Ik probeer al jaren patronen te ontdekken in mijn aanvallen. Dat zijn de dingen waar ik over nadenk als ik in het donker ligt te wachten tot het voorbij is. Wat heeft deze aanval veroorzaakt? Hoe had ik het kunnen voorkomen?

Stress is een factor, zeggen veel mensen, dus ik doe aan zen en mindfulness en tegenwoordig ga ik steeds beter met stressvolle situaties om. Het weer kan een factor zijn, fel zonlicht, temperatuurswisselingen, daarom draag ik altijd een zonnebril en ben ik al een paar dagen niet buiten geweest nu met dit gure weer. Andere mensen zeggen dat het komt door wat je eet. Daarom zorg ik altijd dat ik genoeg vitaminen en mineralen binnenkrijg, daarom ben ik altijd zo voorzichtig met koffie en suiker en vet en al die andere dingen die zo slecht voor je zijn.

Ik doe zo mijn best. Elke dag, de hele dag, opletten, goed voor mezelf zorgen, mezelf de rust en ruimte gunnen die ik heb geleerd dat ik nodig heb. Nee zeggen tegen leuke dingen, tegen mensen die op mij rekenen. Sorry, ik kan er niet bij zijn. Ik moet weer terug naar mijn bed. Alleen in het donker met mijn schuldgevoelens en de overtuiging dat een zwakkeling ben. Want ik lig hier maar te liggen. Ik doe niks. En het doet zo zeer. Zo gruwelijk zeer.

Ik doe zo mijn best goed te leven. Waarom helpt het niet?

Originally published at my website. You can comment here or there.